Staroruska poezja duchowa

Już wy, gołębie, już wy niebieskie,
niebieskoskrzydłe, już gdzieście były?
Już my tam byłyśmy, dotąd tam latałyśmy,
tam, gdzie duszeczka z ciałem białym,
z ciałem białym rozstawała się.
Rozstawała się, pożegnała się.

Ty, ciało białe, wiek w ziemi leżeć będziesz…
A ja, duszeczka, daleko będę iść.
Daleko będę iść, przykro będzie nieść
grzechy ciężkie, przyciężkie
w męki wieczne, bezkonieczne.

Przełożył Jakub Wieczorek.